Αμφίδρομη μέτρηση-Βίντεο της κατάληψης «Φάμπρικα Υφανέτ» για τις απειλές εκκένωσης

«Ο εθισμός στην υπακοή, ο δρόμος προς την δυστοπία». Με τις φράσεις αυτές τελειώνει το βίντεο που έφτιαξαν ομάδες που συμμετέχουν στην κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ απαντώντας με τον δικό τους τρόπο στο τελεσίγραφο Χρυσοχοΐδη για εκκένωση των κατειλημμένων κτιρίων μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου αλλά και στον εθισμό που παράγει ο προπαγανδιστικός λόγος των ΜΜΕ στον φόβο και την υπακοή. 

«Δεν πάμε πουθενά. Όχι γιατί κρύβουμε κάποιο στρατό που θα ανακόψει τις ορδές μπάτσων που ίσως εμφανιστούν κάποιο πρωί. Αλλά γιατί μέσα στα ντουβάρια χτίσαμε σχέσεις, και σχέση σημαίνει συνάντηση. Και για αυτό, αργήσατε. Βρήκαμε η μία τον άλλο. Αγαπήσαμε, μισήσαμε, δημιουργήσαμε, συγκρουστήκαμε, ποτίσαμε τους τοίχους και τους δρόμους με τη λύπη και την οργή μας. Αργήσατε, αργήσατε πάρα πολύ. Συναντηθήκαμε ήδη» σημειώνει η κατάληψη στην ανακοίνωσή της.

Ακολουθεί η ανακοίνωση της Φάμπρικα Υφανέτ που καλεί στις πορείες υπεράσπισης των καταλήψεων στις 5/12 (18:00, Πολιτιστικό Κέντρο Τούμπας) στη Θεσσαλονίκη και την ίδια μέρα στην Αθήνα στις 18:00 στα Προπύλαια.

«Έχουμε, λέει το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, διορία μέχρι τις 5/12 να εκκενώσουμε εθελοντικά τις καταλήψεις (ή να αρχίσουμε να πληρώνουμε νοίκι για αυτές). Μας διαβεβαιώνουν πως όσες από εμάς είναι χωρίς χαρτιά και μένουν σε καταλήψεις, θα μεταφερθούν σε κέντρα κράτησης. Απλά, ήρεμα, αναίμακτα. Έτσι το παρουσιάζουν, τουλάχιστον.

ΜΠΑΤΣΟΙ, ΔΗΜΑΡΧΟΙ, ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ, ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΚΑΛΑ:
ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΠΟΥΘΕΝΑ!

Το κέντρο της πόλης γίνεται όλο και πιο αφιλόξενο. Ό,τι δεν θυμίζει κέρδος κρίνεται ανεπιθύμητο. Η ανάπτυξη περνάει πάνω από τα σώματά μας, πάνω από τα σώματα των φίλων μας, πάνω από τα σώματα όσων δεν έχουν χαρτιά. Τα νοίκια ανεβαίνουν, οι μπάτσοι πληθαίνουν, το αίτημα για ασφάλεια και κανονικότητα γίνεται όλο και πιο εκκωφαντικό.

Μας ζητάνε να υποτιμήσουμε μόνοι μας τις ζωές μας. Να παραδοθούμε στην εξαθλίωση και τον θάνατο των camps. Να παραδοθούμε στην κυριαρχία του κεφαλαίου, να δουλεύουμε σα μαλάκες χωρίς να βγάζουμε άχνα, να βλέπουμε τις πόλεις και τις γειτονιές μας να μετατρέπονται σε κάτι ξένο, να μην ονειρευόμαστε τους αγώνες που ζήσαμε, να μην τολμάμε να ψηλαφίζουμε το ξεπέρασμα αυτού του κόσμου.

Δεν πάμε πουθενά. Όχι γιατί κρύβουμε κάποιο στρατό που θα ανακόψει τις ορδές μπάτσων που ίσως εμφανιστούν κάποιο πρωί. Αλλά γιατί μέσα στα ντουβάρια χτίσαμε σχέσεις, και σχέση σημαίνει συνάντηση. Και για αυτό, αργήσατε. Βρήκαμε η μία τον άλλο. Αγαπήσαμε, μισήσαμε, δημιουργήσαμε, συγκρουστήκαμε, ποτίσαμε τους τοίχους και τους δρόμους με τη λύπη και την οργή μας. Αργήσατε, αργήσατε πάρα πολύ.

Συναντηθήκαμε ήδη.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ»