Κάτι ανάμεσα σε ταινία μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ αποτελεί το "Road to Guantanamo" των Μάικλ Γουιντερμπότομ και Ματ Γουάιτκρος. Αργυρή Άρκτος Σκηνοθεσίας στο 56ο Φεστιβάλ του Βερολίνου για ένα πόνημα ρεαλιστικό που αγγίζει την πραγματική έκβαση των γεγονότων και τις φρικαλεότητες των αμερικανικών στρατευμάτων απέναντι σε αμάχους που συνελήφθησαν στο Αφγανιστάν. Έχει προηγηθεί η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους το 2001, που "νομιμοποιεί" ηθικά ως αντίποινα απέναντι στους τρομοκράτες τους βομβαρδισμούς της Βαγδάτης στο Ιράκ και την απόβαση στην Μέση Ανατολή, ώστε να βρεθεί άμεσα ο Οσάμα Μπιν Λάντεν.

(κείμενο του Κώστα Δεσποινιάδη στη μνήμη του θεσσαλονικιού εκδότη Νίκου Κατσάνου που έφυγε πριν λίγες μέρες από κοντά μας. Η φωτογραφία είναι επίσης του Κ. Δεσποινιάδη)

Σκηνή 1η

Η έκφραση "μεγάλη καρδιά" είχε από την αρχαιότητα θετική σημασία. Έκρυβε μέσα της αλληλεγγύη, βοήθεια, φιλότιμο, υπομονή και ανιδιοτελή διάθεση προσφοράς. Κάτι ανάλογο συναντάμε στην ταινία, "Virgin Mountain"(2015) του Ντράγκουρ Κάρι από την Ισλανδία. Μία μικρή, αλλά ανερχόμενη χώρα της Ευρώπης που μας πρόσφερε τα τελευταία χρόνια έργα όπως το "Κάτω από το δέντρο", το "Winter Brothers" και φέτος το "Μια λευκή, λευκή ημέρα", που κέρδισαν αρκετά βραβεία σε Φεστιβάλ του κόσμου.

«Ονειρεύτηκα άλλον κόσμο» είναι ο τίτλος ενός νέου τραγουδιού που μας χαρίζει ο Manu Chao, στο οποίο περιγράφει όλα αυτά που ονειρεύτηκε την περίοδο αυτή του κατ`οίκον περιορισμού, μια συνθήκη δύσκολη για τους ανθρώπους όλου του κόσμου.

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης συνεχίζει τις δράσεις που μας κρατούν δημιουργικούς και κοντά στο ελληνικό σινεμά, σε αυτή την πρωτόγνωρη συνθήκη που βιώνουμε. Τις επόμενες μέρες θα προβληθούν δωρεάν για το κοινό, μικρού μήκους ταινίες που υπογράφουν οι σκηνοθέτες οι οποίοι συμμετείχαν στην ενότητα «Meet the Future» του 60ού Φεστιβάλ, τον Νοέμβριο του 2019.

Ανατρέχουμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα και ταυτόχρονα τη δέουσα προσοχή που του πρέπει στο έργο του κορυφαίου Ιρανού σκηνοθέτη Άμπας Κιαροστάμι. Γεννήθηκε το καλοκαίρι του 1940 στην Τεχεράνη. Το 1967 θεμελίωσε το ίδρυμα για την Πνευματική ανάπτυξη παιδιών και νέων. Υπήρξε ο εγκέφαλος, ο οδηγός του ρεύματος του νέου ιρανικού σινεμά. Το έργο του, "Πού είναι το σπίτι του φίλου μου" (1987), τον καταξίωσε στον Δυτικό κόσμο κι αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας του Κόκερ (ακολούθησαν τα "κι η ζωή συνεχίζεται (1992) και "Μέσα στους Ελαιώνες" (1994). Θεωρείται ίσως ο σημαντικότερος σκηνοθέτης της δεκαετίας του 90΄. Έφυγε άδικα από τη ζωή το καλοκαίρι (και πάλι) του 2016 στο Παρίσι νικημένος από την επάρατη νόσο.

Η πανδημία του κορονοϊού έχει προκαλέσει πλήγματα και στην τέχνη ανάμεσα σε άλλους στους συνθέτες, στιχουργούς, μουσικούς και τραγουδιστές σε όσους και όσες παράγουν μουσικά ηχογραφήματα. Εξαιτίας των έκτακτων μέτρων ήταν να κλείσουν όλες οι επιχειρήσεις που πραγματοποιούνταν δημόσια εκτέλεση της μουσικής και άρα τα εισοδήματα και οι αμοιβές από την εργασία αυτή είναι ελάχιστες έως και μηδενικές.

Ο Τζαφάρ Παναχί ανήκει αδιαμφισβήτητα στους σπουδαίους σκηνοθέτες του ιρανικού σινεμά. Ανατρέχουμε σε μία ταινία του 2013. Ο λόγος για το "Closed Curtain" που τιμήθηκε με Αργυρή Άρκτο Σεναρίου στο 63ο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Όπως και με τη φετινή Χρυσή Άρκτο του Μοχάμεντ Ρασούλοφ (There is no Evil), ο σκηνοθέτης έλαμψε διά της απουσίας του, καθώς το σκληρό καθεστώς του Ιράν δεν αφήνει κανένα περιθώριο ευελιξίας στους καλλιτέχνες. Εν πολλοίς αυτή είναι κι η υπόθεση του σπουδαίου φιλμ που ξαναείδαμε πρόσφατα.

Το Διεθνές Φεστιβάλ της Ολυμπίας για παιδιά και νέους σε συνεργασία με την παιδική και νεανική ταινιοθήκη-Νεανικό πλάνο παρουσιάζουν την ταινία "Supa Modo" του Λικαριόν Γουαϊνάινα. Πρόκειται για ένα συγκινητικό σκηνοθετικό ντεμπούτο που ξεκίνησε τη διαδρομή του από το Βερολίνο, μέτρησε συνολικά 44 βραβεία κι αποτέλεσε την επίσημη υποψηφιότητα της Κένυας πέρυσι, στην 91η τελετή των OSCARs. Αυτά τα φιλμ συνήθως προβάλλονται για παιδιά, αλλά είναι ικανά να αγγίξουν σε βάθος τους ενήλικες. Πάντα για μένα αποτελούν προτεραιότητα όταν έχω την ευκαιρία να τα παρακολουθήσω.

Pages