Όταν πριν από πέντε χρόνια ανακηρύχτηκε το δημοψήφισμα σαν λύση στο πολιτικό αδιέξοδο της ελληνικής κοινωνίας  η πλειοψηφία της, ο κόσμος της εργασίας, έτεινε στην ρήξη με την πολιτική της ΕΕ και η μειοψηφία της, ο κόσμος του κέρδους (άρχουσα τάξη και -τάξεις στηρίγματα), συνέχιζε να στηρίζει  την πολιτική της ΕΕ που  φόρτωνε εσαεί  τα βάρη στους πρώτους. Όλα τα ενδεχόμενα ήταν ανοιχτά.

Ας φανταστούμε ότι υπάρχει μια μηχανή αναζήτησης για κινήματα, ένα Google movements που αναζητάς αποτελέσματα βάσει συγκεκριμένων χαρακτηριστικών. Τι αποτελέσματα θα μας έβγαζε, αν αναζητούσαμε κάποιον αγώνα που να πέτυχε την ακύρωση 2.600 απολύσεων; Ή αν ψάχναμε κάποιον αγώνα διεθνώς που να κατέλαβε 20 κτίρια μαζί με μέσα παραγωγής αξίας εκατομμυρίων ευρώ σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας του και τα κράτησε για δύο ολόκληρα χρόνια σε καθεστώς παρανομίας; Αν αναζητούσαμε κάποιο εναλλακτικό ΜΜΕ που εξέπεμπε στους τηλεοπτικούς δέκτες και σε κοινό εκατομμυρίων;

Για το συγκεκριμένο θέμα έχουν γράψει πολλοί. Στις εφημερίδες, τις ιστοσελίδες, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Άλλοι μίλησαν στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης εξέδωσαν ανακοινώσεις. Έγιναν δηλώσεις. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε ερώτηση προς τον πρωθυπουργό στη Βουλή. Το ζήτημα έχει αναδειχθεί σε κεντρικό. Όχι βέβαια από όλους (πολλοί και τα περισσότερα ΜΜΕ, όσοι έχουν «λερωμένη τη φωλιά τους», σιωπούν αιδημόνως). Οπότε τι νόημα έχει να πει κάτι ακόμη, άλλος ένας και μάλιστα ένας απλός πολίτης;

Laboremus* (μια και τα λατινικά ξανάγιναν της μόδας).

Ναι, αλλά κάθε πότε, πόσο και με τι μισθό; (που θα ρωτούσε και η κοινωνιολογία)

Ένας έφηβος βρίσκεται δολοφονημένος στα σοκάκια της Βαλτιμόρης, πιθανότατα λόγω “ναρκοδουλειάς”. Ένας αστυνομικός πλησιάζει τον λυπημένο φίλο του νεκρού, που έχει μείνει να κοιτά το πτώμα. Συζητούν, ο ένας θέλει να μιλήσει και ο άλλος να ψαρέψει πληροφορίες για το ποιος τον σκότωσε. Η κουβέντα προχωράει και ο φίλος αποκαλεί το νεκρό με το παρατσούκλι του- Μυξιάρης.  Ο αστυνομικός εξανίσταται: 

  • Αντί να του δώσετε χαρτομάντιλο, του δώσατε αυτό το παρατσούκλι. Δεν είναι δίκαιο. 

για να λάβει την απάντηση:

  • Έτσι είναι η ζωή (Life be that way, I guess).

Ο όρος «ξενιστής» που προέρχεται από τη βιολογία έγινε τελευταία, με αφορμή την επιδημία, περισσότερο οικείος στη γλώσσα μας. Ορίζεται ως ο οργανισμός που μέσα ή πάνω του ζει ένας άλλος (ιός ή «παράσιτο») που συνήθως θεωρείται το επωφελούμενο μέλος αυτής της συμβιωτικής σχέσης. Στην περίπτωση του κορονοϊού, βέβαια, η αντίστοιχη βλάβη του ξενιστή-ανθρώπου μπορεί να είναι καταστροφική (αποδιοργάνωση του ανοσοποιητικού του συστήματος). Γενικά πάντως οι συμβιωτικές αυτές σχέσεις αποτελούν αναπόδραστα συστατικά της ζωής και της εξέλιξης από τη στιγμή της δημιουργίας της, φυλο- και οντο-γενετικά σε μια διαλεκτική πορεία.

Πρόκειται για μια από τις πιο μαύρες σελίδες ρατσιστικής απανθρωπιάς που συνεχίζει να γράφει ακάθεκτη η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μια κυβέρνηση που συναγωνίζεται σε διεθνές επίπεδο προσφυγικής διαχείρισης της πανδημίας κυβερνήσεις σαν του Ορμπάν στην Ουγγαρία.

Pages