7 Δεκεμβρίου 2008. Έχει μόλις ξημερώσει. Ξυπνώ κι ανοίγω το ραδιόφωνο όπως κάθε μέρα. Ασυνήθιστο για έναν μαθητή πρώτης λυκείου. Βλέπω τα μηνύματα στο κινητό μου τηλέφωνο. Αντιλαμβάνομαι πως κάτι σοβαρό έχει συμβεί το προηγούμενο βράδυ. Πρόεδρος της τάξης κι από μικρός στους αγώνες. Λίγες ημέρες νωρίτερα μάλιστα έχει τερματιστεί μία πολυήμερη κατάληψη στο 2ο Λύκειο Χαριλάου, 31ο Θεσσαλονίκης. Παίρνω την τσάντα και γρήγορα φτάνω στον προαύλιο χώρο του σχολείου. Αναβρασμός.

Έντεκα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την βραδιά που ο ειδικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας δολοφόνησε στη μέση του δρόμου τον 16χρονο μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλο.

Στη μεταμνημονικακή εποχή, παρακολουθούμε & βιώνουμε, το σκηνικό της «νέας» μεταπολίτευσης που στήθηκε με τις ευλογίες της ψήφου της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και όλων των κομμάτων της σημερινής βουλής, πλην Κ.Κ.Ε. 

Υπάρχει ένα στιγμιότυπο από την ιστορία των Ηνωμένων Πολιτείων κατά τη δεκαετία του 1960 που έχει ενδιαφέρον. Τότε, εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου, αναπτύχθηκαν σημαντικές κοινωνικές ανησυχίες για την πιθανότητα ενός πυρηνικού πολέμου. Η κυβέρνηση της χώρας αποφάσισε να «καθησυχάσει» τους πολίτες με μηνύματα μέσω της τηλεόρασης και του Τύπου.

Το πραξικόπημα στη Βολιβία δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο με την επίκληση παραγόντων της εσωτερικής δυναμικής της χώρας. Αλλά καλύτερα, εξαιτίας ενός συνόλου ενδείξεων, ταιριάζει τέλεια σε ένα συνεχές διεθνών γεγονότων που ονομάζεται «υβριδικός πόλεμος», μία διαμάχη που έχεις ως πρωταγωνιστές πρωταρχικά τις Η.Π.Α. και τη Ρωσία και εκτείνεται σε διάφορα σκηνικά του πλανήτη: Ουκρανία, Συρία, Λιβύη, Βενεζουέλα, Λίβανο, Νικαράγουα.

Την εικόνα ενός κράτους-παρία, το οποίο βασανίζει πολιτικούς κρατούμενους οδη­γώντας τους με ακρί­βεια προς το θάνατο, σκιαγράφησε ο ειδικός εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ για τα βασανιστήρια, Νιλς Μέλζερ, μόλις έλαβε τις τε­λευταίες ιατρικές εκτιμήσεις για τον έγκλειστο Τζούλιαν Ασάνζ.

Το 2019 είναι έτος αρκετά ιδιαίτερο για τον ισπανικό κοινωνικό σχηματισμό. Ήδη από τις εκλογές στην Ανδαλουσία, στα τέλη του 2018, φάνηκε ότι  θα έρθουν στην επιφάνεια όλες οι αντινομίες του ισπανικού πολιτικού συστήματος. Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή (αν αυτή η αρχή τοποθετείται στο 21ο αιώνα, και όχι από το Σύνταγμα του 1978 και τη μετάβαση στη δημοκρατία). Το πως οδηγήθηκαν οι Ισπανοί/ίδες σε πρόωρες εκλογές τον περασμένο Απρίλιο είναι απόρροια την πτώσης της κυβέρνησης μειοψηφίας του PSOE (το σοσιαλδημοκρατικό ισπανικό κόμμα) βλ. http://www.alterthess.gr/content/i-ispaniki-anoixi-myrizei-ekloges.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας έκαναν χθες μαθητές ενός Λυκείου της πόλης μας, των Γιαννιτσών. Όχι για καλύτερα σχολειά, βιβλία και δασκάλους. Μήτε για ένα πιο ελπιδοφόρο αύριο στις ζωές τους. Ούτε για μια πιο δίκαιη κοινωνία, για έναν πιο όμορφο κόσμο. Όχι δηλαδή για «ψωμί, παιδεία, ελευθερία», μέρες που είναι. Αλλά, για να μην έρθουν πρόσφυγες και μετανάστες στην περιοχή μας.

Pages