Μια μεγάλη μορφή του κομμουνιστικού κινήματος έφυγε από τη ζωή για να συνεχίσει να υπάρχει στην ιστορία, στα βιβλία της, στα άρθρα της και στη μνήμη όσων τη γνώρισαν, είτε από κοντά, είτε μέσα από τα γραπτά της.

Έχουν δικαίωμα οι πολίτες να εκφέρουν άποψη για μια ποινική δίκη πριν την έκδοση της απόφασης; Το ερώτημα αυτό, που αποτελεί παραλλαγή της γνωστής συζήτησης για το αν οι δικαστικές αποφάσεις κρίνονται, απασχόλησε τις τελευταίες μέρες τον δημόσιο λόγο με αφορμή τις αναρτήσεις χιλιάδων ανθρώπων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την επικείμενη απόφαση στη δίκη της Χρυσής Αυγής.

Ένας πολυτραυματίας κινδυνεύει να πεθάνει, παρόλο που κανένα επιμέρους τραύμα του δεν είναι θανατηφόρο, επειδή ο οργανισμός του δεν αντέχει να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα πολλά ανοιχτά μέτωπα. Τηρουμένων των αναλογιών, μια κοινωνία που καλείται να διαχειρισθεί πολλά παράλληλα κρίσιμα ζητήματα εξασθενεί και κινδυνεύει να εξοβελίσει τη ζωτικότητά της.

Ένα χρόνο περίπου, μετα τις εκλογές, η κυβέρνηση έχει δείξει πια, ξεκάθαρα το δεξιό έως ακροδεξιό πρόσωπο της. Καθημερινά, βιώνουμε επίθεση στα λαϊκά στρώματα και τα δικαιώματα τους, στις δυνάμεις της εργασίας, στη νεολαία, και σε οποιονδήποτε τολμά να διατυπώνει και να υπερασπίζεται άλλες απόψεις από αυτές του «ΣΚΑΙ» και της κυβερνητικής προπαγάνδας.

Το Big Brother είναι εξ ορισμού και εκ κατασκευής ένα παραβιαστικό τηλεοπτικό προϊόν με τις ρίζες του στην προσφιλή συνήθεια των Αμερικάνων να παρακολουθούν οικογενειακώς στους δέκτες τους live τον Πόλεμο του Κόλπου τρώγοντας σπαγγέτι. Η κανονικοποίηση της βίας, η δίψα για το θέαμα και η απάθεια στον ανθρώπινο πόνο δημιούργησε τα πρώτα τηλεοπτικά ριάλιτι σόουζ με τη νέμεση του Όργουελ, τον τηλεοπτικό Μεγάλο Αδερφό να αποτελεί ένα από τα πιο ωμά και παραβιαστικά κονσεπτ.

76 χρόνια πριν…«Τράνταζε σαν από σεισμό συθέμελα ο Χορτιάτης, και ακόντιζε μηνύματα με κόκκινη βαφή», γράφει στο ποίημά του «Θεσσαλονίκη ΙΙ» ο Νίκος Καββαδίας. Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1944 η δρεπανοφόρος Άτροπος μοίρα επέλεξε τον Χορτιάτη να ακοντίσει τα δικά της αιματοβαμμένα μηνύματα. Να θερίσει 149 μίσχους, να κόψει με μια απότομη κίνηση τα χρώματα της ίριδας που ρίζωναν στους πρόποδες του Χορτιάτη και να φήσει μόνο μαύρο και κόκκινο, καπνό και αίμα.

Με μια ανάρτηση του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο δάσκαλος στην Α’βθμια εκπαίδευση, Μάριος Μάζαρης, περιγράφει με αφορμή την υποχρεωτική χρήση μάσκας στα σχολεία πώς η συμπερίληψη και η εμπιστοσύνη μεταξύ δασκάλων και μαθητών είναι ο μόνος δρόμος.

Τίποτε πιο γόνιμο αλλά και τίποτε πιο δύσκολο: να διαβάσεις έναν ποιητή ερήμην της βιογραφίας του. Ακόμα κι αν το έργο του είναι κατάφορτο από σημεία αυτοβιογράφησης, να μην αποδεχθείς πως τα ποιήματα είναι μονοσήμαντη μεταφορά του βίου ή ρηχή αντανάκλασή του. Ιδίως αν ο βίος έτυχε να μυθολογηθεί, με τη συμβολή του ποιητή ή δίχως αυτήν. Η παραποιητική μυθολόγηση δείχνει κατ’ αρχάς να ευνοεί τον άνθρωπο της γραφής, αφού στρέφει πάνω του κάποια από τα φώτα της αγοράς. Μόνο που τα φώτα αυτά, πεινασμένα για προκλητικές βιογραφικές λεπτομέρειες, είναι παραπλανητικά, στρεβλωτικά. Το τελευταίο που τα ενδιαφέρει είναι η ποίηση.

Οχι, δεν τρελαίνομαι για μαρμελάδα. Δεν είμαι τύπος του αμερικανικού ή κοντινεντάλ πρωινού των ξενοδοχείων των προηγούμενων δεκαετιών. Δεν είμαι τύπος του πρωινού γενικώς. Δεν είμαι επίσης κυρίως του γλυκού, συνδέω την πείνα πάντα με το αλμυρό. Αλλά την εκτιμώ τη μαρμελάδα, αυτή την απλούστατη βόμβα θερμίδων και υδατανθράκων, το γλύκισμα των δύο μόνο υλικών -φρούτο και ζάχαρη- που απογειώνει τους γευστικούς κάλυκες. Και καταλαβαίνω γιατί κατά κανόνα τοποθετείται ψηλά στην πυραμίδα των παιδικών επιθυμιών, πιθανότατα σε πείσμα της χαμηλής ιεράρχησής της από διατροφολόγους και διαιτολόγους που θα προτιμούσαν στη θέση της το μέλι.

Pages