#21ΦΝΘ Free Solo

H πρώτη Κυριακή του Φεστιβάλ ήταν μία ημέρα που τα είχε όλα και φυσικά μία πολύ σπουδαία ταινία στο κλείσιμό της. Bραβευμένη μάλιστα με το ΟSCAR στην κατηγορία Καλύτερο Ντοκιμαντέρ μόλις μία εβδομάδα πριν. Το Free Solo ήρθε στο Ολύμπιον για μία μοναδική και μάλιστα δωρέαν στο κοινό προβολή. Eλίζαμπεθ Τσάι Βασαρχέλι και Τζίμι Τσιν έβαλαν στο μικροσκόπιο τους τη ζωή του διάσημου αναρριχητή, Άλεξ Χόνολντ με την υπογραφή φυσικά του National Geographic.

Γράφει ο Μίλτος Τόσκας

Μεταφερόμαστε στην Καλιφόρνια και τον επιβλητικό γρανιτένιο μονόλιθο του Ελ Καπιτάν. Ο Άλεξ νωρίτερα έχει σκαρφαλώσει και σε άλλες κορυφές, αλλά αυτή η διαδρομή κρύβει ιδιαίτερους κινδύνους. Πρώτα απ’ όλα γιατί επιλέγει την ελεύθερη αναρρίχηση, δίχως σχοινιά και καμία προστασία. Κάθε λάθος, όχι απλά μπορεί, αλλά είναι μοιραίο για τη ζωή του. Φίλοι του και μύθοι του αθλήματος χάθηκαν στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν μία κορυφή, ωστόσο αυτό καθόλου δεν τον πτοεί.

Η αδρεναλίνη μιας προσπάθειας χωρίς επιστροφή τον πεισμώνει ακόμα περισσότερο. Διαβάζει πολλές φορές τη διαδρομή, μέχρι να νιώσει έτοιμος. Σημαδεύει τα δύσκολα σημεία. Γυμνάζεται, τρέφεται κυρίως με λαχανικά κι ετοιμάζεται ψυχολογικά. Αυτή η μάχη είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής του μέχρι τώρα.  Ή θα κατακτήσει το Χρυσό μετάλλιο ή θα πεθάνει. Μέση λύση δεν υπάρχει. 900 μέτρα κάθετα σε ύψος, τα εμπόδια πολλά κι ο τερματισμός μακριά.

Παράλληλα γνωρίζουμε την ιδιαίτερη σχέση με τη σύντροφό του. Βρίσκονται τόσο κοντά, μα συγχρόνως τόσο μακριά. Το μεγάλο του πάθος έχει υψώσει ένα τείχος ανάμεσά τους. Υπάρχει αγάπη, ο ένας όμως κατοικεί σε σπίτι κι ο άλλος σε τροχόσπιτο, ώστε να μεταφέρεται με ευκολία από τόπο σε τόπο ανάλογα με την επιλογή κάθε φοράς. Το μεγαλύτερό κομμάτι της ζωής του είναι η αναρρίχηση κι αυτό απαιτεί πλήρη αφοσίωση και καθημερινή κατάθεση ψυχής. Σίγουρα δεν είναι κάτι που θα κάνει ο καθένας, αλλά ο Άλεξ αξίζει τον σεβασμό και γιατί όχι τον θαυμασμό μας.

Ένα θέμα που γύριζε στο μυαλό μου, καθώς παρακολουθούσα το ντοκιμαντέρ είναι κατά πόσο ηθική είναι αυτή η μεταφορά-καταγραφή μίας σπουδαίας ανθρώπινης επίδοσης. Θεωρώ δεδομένο πως επηρέασε τον Άλεξ, διότι το free solo είναι μία προσωπική υπόθεση. Μπορεί να πας τα ξημερώματα ή το μεσημέρι ή όταν το επιλέξεις, χωρίς να ενημερώσεις κανέναν, γνωρίζοντας τις συνέπειες της πράξης σου. Μία αγωνιώδης παρακολούθηση που κόβει την ανάσα. Ένας σύγχρονος άθλος που μπαίνει στο πάνθεον της ιστορίας των free solo climbers.

Ένα οπτικό υπερθέαμα, καθώς είναι στιγμές κατά τις οποίες αν έχει κάποιας μορφή ίλιγγο αρχίζεις να ζαλίζεσαι ακόμα κι από την μεγάλη οθόνη. Ένα παράτολμο εγχείρημα, που κανείς δεν έχει δικαίωμα να του απαγορεύσει. Θα είναι σαν να του κόβει το οξυγόνο. Άλλωστε όπως σημειώνει κι ο ίδιος ανά πάσα στιγμή ο καθένας μπορεί να πεθάνει. Κάπως έτσι αντιμετωπίζει τον φόβο που απαιτεί ο στόχος του, σαν ένας πολεμιστής της εποχής. Λάθος ή σωστό μονάχα ο χρόνος θα το κρίνει.