Η είδηση είναι της περασμένης εβδομάδας, αλλά δεν είναι μπαγιάτικη: «Σε τελετή που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 13 Ιουλίου», διαβάζουμε, «ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, θα αναγορευτεί επίτιμος διδάκτορας της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ».

Οι ανθρωπιστικές καταστροφές δεν είναι καταστροφικές για όλον τον κόσμο. Αμέσως μόλις δημιουργηθεί ένας καταυλισμός προσφύγων, πλακώνουν γραφεία συμβούλων, πωλητές καρτών πληρωμών και κολοσσοί του επίπλου. Όλοι τους επιθυμούν να επωφεληθούν από τη «βιομηχανία της ανθρωπιστικής βοήθειας», της οποίας ο ετήσιος τζίρος υπερβαίνει τα 25 δισ. δολάρια. 

Ξεκινάω να βγω μια βόλτα στη γειτονιά μου. Βλέπω ένα πεζοδρόμιο με ράμπα και νιώθω χαρούμενος. Είμαι τυχερός γιατί δεν υπάρχουν και πολλές ράμπες. Προχωράω λίγα μέτρα με το αναπηρικό αμαξίδιο μου και ξεκινούν τα προβλήματα. Ο μανάβης έχει απλώσει τα καφάσια με τα φρούτα του σε όλο το πεζοδρόμιο και δε μπορώ να περάσω. Λίγο παρακάτω ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο πάνω στο πεζοδρόμιο.

Υποθέστε για μια στιγμή πως η κυβέρνηση αποφάσιζε, έτσι για ένα βίτσιο, μια και από τη συνολική της πολιτική δεν προκύπτει, να μην πληρώσει τις δόσεις προς την ΕΚΤ του ερχόμενου Ιουλίου. Αυτά τα 7 δισεκατομμύρια λέω, για τα οποία η φασαρία με την καθυστέρηση της δεύτερης αξιολόγησης έγινε τόσο δραματική από μια στιγμή κι έπειτα. Τι θα συνέβαινε, άραγε;

Είναι νέοι ωραίοι εναλλακτικοί κι έχουν όρεξη για πάρτυ. Μες τη βδομάδα έχουν προβολές, εκλεκτή κουζίνα, καλάθι αλληλεγγύης, μαθήματα για όλους και υπέροχο μπαρ στην ταράτσα. Ηχεία στραμμένα προς τη γειτονιά, κατά καιρούς έχουν γεννέθλια, με τσιριχτές φωνές πειράζονται μεταξύ τους, διασκεδάζουν, μαλώνουν στο μάζεμα. Γνωστοί dj βαράνε όλη τη νύχτα.

Ό,τι συμβαίνει αυτές τις μέρες στη Βρετανία (συμβαίνει: είμαστε ακόμα στην αρχή), είναι λόγος για να χαίρεται και ο πλέον επιφυλακτικός απέναντι στην εκλογική πολιτική. Τα μαθήματα ότι η αριστερή ψήφος επιδρά ελάχιστα (και μάλιστα χωρίς κινήματα, να εγγυώνται πως η επόμενη μέρα δεν θά ‘ναι τουλάχιστον προβλέψιμη) είναι πρόσφατα και επώδυνα· για λόγους, όμως, που αξίζει να τονιστούν, το αποτέλεσμα των Εργατικών φαίνεται η πρώτη πράξη μιας θαυμάσιας αναταραχής. Καθόλου, πάει να πει αυτό, «μια από τα ίδια».

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις, εδώ και καιρό, ένα πράγμα για το οποίο αναρωτιέμαι διαρκώς, όπως και εκατομμύρια άλλοι φαντάζομαι, είναι τι νομίζουν ότι κάνουν αυτοί στην κυβέρνηση. Όχι τι κάνουν. Αυτό, νομίζω, είναι εύκολο να κριθεί πρακτικά –και ως πρώην «υλιστές» φαντάζομαι πως και οι ίδιοι το κατανοούν.

Pages