Στην λογική του παράλογου καταφεύγουν τις τελευταίες ώρες υψηλόβαθμα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και το σύνολο του προπαγανδιστικού μηχανισμού του κόμματος με στόχο να κερδίσουν το ηθικό πλεονέκτημα για την προσπάθεια πώλησης όπλων στη Σαουδική Αραβία.

Είναι σε όλους γνωστό, πλέον, πως, από πολλές απόψεις, έχουμε εξελιχθεί σε διεθνή περίγελο. Δεν είναι μόνο που εμπλουτίσαμε το διεθνές λεξιλόγιο της πολιτικής επιστήμης με τις περίφημες πια –λέξεις της χρονιάς η καθεμιά στο είδος της- pasocification και kolotoumba. Ακόμη πιο σημαντικό είναι πως η δεύτερη λέξη δεν έχει κυρίως περιγραφικό χαρακτήρα, για να πει π.χ. περιεκτικά τι συνέβη με τον Πουτζντεμόν στην Καταλονία.

Με περίσσια περηφάνια η αλυσίδα πολυκαταστημάτων public, μέσα από μια μεγάλη διαφημιστική καμπάνια, ενημερώνει το καταναλωτικό κοινό ότι στις 24/11, μετά την περσινή πετυχημένη για την εταιρεία διοργάνωση, φέρνει για δεύτερη χρονιά στην Ελλάδα τη “black Friday”, μια ημέρα προσφορών στα πρότυπα του εξ Αμερικής προερχόμενου θεσμού. Η πρωτοβουλία αυτή (ή μάλλον το ρεσιτάλ ασυδοσίας) του public φαίνεται ότι έχει βρει αρκετούςμιμητές, καθώς ολοένα και περισσότερες εταιρείες προχωρούν στην οργάνωση «Μαύρης Παρασκευής».

Σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης θα αναγορευτεί ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, Άνθιμος. Γιατί αν δεν κάνεις τον ακροδεξιό ρατσιστή Μητροπολίτη επίτιμο διδάκτορα, ποιόν θα κάνεις;

Η κριτική στάθηκε δύσπιστη -και απορώ γιατί- απέναντι στην τελευταία ταινία του Γιώργου Λάνθιμου «Ο θάνατος του ιερού ελαφιού» (προσωπικά θα το απέδιδα στα Ελληνικά ως: «Τι πάει να πει να σκοτώνεις ένα ιερό ελάφι»). Μια ταινία-σταθμό, κατά την άποψή μου, στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου. Κάποιοι μίλησαν για «δυσοίωνη αμηχανία», που παράγεται τόσο από τις επίπεδες φόρμες στην εκφορά του λόγου, όσο και από τις έντονες μεταπτώσεις της μουσικής: Λιγκέτι, το «Κατά Ιωάννην» του Μπαχ, το «Στάμπατ Μάτερ» του Σούμπερτ και Έλι Γκούλντινγκ, τη στιγμή που ο αρχαίος μύθος αρδεύει το σενάριο των Λάνθιμου-Φιλίππου. Άλλοι έγραψαν για «αδιαφανές φολκλόρ» εμφυτευμένο σε μοντέρνο σκηνικό, για «κλειστοφοβικό δοκίμιο» ή για «ιδιοσυγκρασιακό ψυχολογικό θρίλερ». 

Το 30χρονο πλεον ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ έχει τον δικό του τρόπο, λίγο πριν την Λογοτεχνική του Σκηνή του Δεκεμβρίου, να κυκλοφορεί εξαιρετικά ανανεωμένο, με αυστηρά επιλεγμένη ύλη και ένα έργο Θεσσαλονικιού δημιουργού του ταλαντούχου Δήμου Τσορμπατζόγλου στο εξώφυλλό του. 

Ο επίμονος κηπουρός της λογοτεχνίας μας, ο Γιώργος Κορδομενίδης έκανε πάλι ένα μικρό θαύμα, ανακαλύπτοντας κείμενα γνωστών αλλά και ανέκδοτων λογοτεχνών δημιουργώντας πρόσφορες συνθήκες για όσους αναζητούν την λογοτεχνική τους ενημέρωση για μια ανάγνωση χωρίς τελειωμό και ταυτόχρονα να προετοιμάσει την όρεξη μας για αυτό που θα ακολουθήσει στην πόλη στις αρχές του Δεκέμβρη. 

Εκατό χρόνια από τη Ρωσική Επανάσταση και η ίδια παραμένει ένα ορφανό, όπως σημειώνει ο Αλεξ Καλλίνικος.

Κανείς δεν τη γιορτάζει επισήμως. Κανένα κράτος δεν την αντιμετωπίζει με «εθνική περηφάνια».

Πράγμα, βέβαια, όχι τόσο κακό για την ίδια, όσο φαίνεται σε πρώτη ματιά. Οι μιλιταριστικές παρελάσεις της μιας «από τις δυο» υπερδυνάμεις περισσότερο πρόσβαλλαν παρά τιμούσαν το πνεύμα της πιο αντιμιλιταριστικής και αντιπατριωτικής -με την απλή, καλή έννοια του όρου- συλλογικής πράξης στην ανθρώπινη ιστορία.

Pages