Πολλά απ’ όσα διαμείβονται στην πολιτική σκηνή τις τελευταίες μέρες –ιδίως στο εσωτερικό της κυβέρνησης- μοιάζουν με σκηνές από ταινία των Μόντι Πάιθονς, καλύτερα με τρέιλερ από το «Κλουβί με τις τρελές». Όσο προετοιμασμένοι κι αν είμαστε πλέον να δρέπουμε (sic) τους καρπούς της γελοιότητας, οι εκπλήξεις, ως προς την έκταση της τελευταίας, φαίνεται πως  δεν θα μας εγκαταλείψουν ποτέ.

Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στο χρηματιστήριο και στις τράπεζες ο προβληματισμός σχετικά με την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας έχει επιστρέψει, επώδυνος κι ανησυχητικός. Όπως και να το κάνεις, θολώνουν λίγο οι διακηρύξεις –τόσο από τη ΔΕΘ όσο και από τα βήματα που αξιοποίησε στις ΗΠΑ- του πρωθυπουργού πως «η κρίση ξεπεράστηκε».

Το άρθρο σήμερα δεν έχει σχέση με τη στενή έννοια της διατροφής. Εχει δηλαδή, αλλά όχι άμεση. Δεν θα γράψω για γεύματα, θερμίδες, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Θα αναφερθώ για ακόμα μια φορά στην εικόνα του σώματος.

Εάν θελήσει κανείς να μιλήσει για την κοινωνική κατασκευή της είδησης και ειδικότερα της είδησης που αναφέρεται στο έγκλημα, πιστεύω ότι η δημοσιογραφική κάλυψη της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου δεν είναι καλό παράδειγμα γιατί αποκαλύπτει αντί να κρύβει τους μηχανισμούς κατασκευής της πραγματικότητας, αυτούς που καθιστούν αξιόπιστη και, κυρίως, αποτελεσματική την δημοσιογραφική αφήγηση. 

Πριν από τρία χρόνια, σε άρθρο από την ίδια στήλη και με αφορμή τις δεύτερες εκλογές του 2015, υποστήριζα πως τα τότε επισυμβαίνοντα θα μπορούσαν πολύ περιεκτικά να τιτλοφορηθούν: Η κρύα εκδίκηση του Λεωνίδα Κύρκου.

Λένε ότι πολλές φορές η μισή αλήθεια είναι χειρότερη από το ολόκληρο ψέμα και ότι η επιλεκτική μνήμη αποτελεί ύποπτη αμνησία. Αυτό θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς και για την ομιλία του Δημάρχου Πέλλας στη φετινή εκδήλωση στον Ομαδικό τάφο. Όχι τόσο γι’ αυτά που είπε. Αλλά κυρίως γι’ αυτά που σκόπιμα παρέλειψε.

Pages