Ένας σοφός πολιτικός αναρωτήθηκε προχθές το εξής: τί είναι αυτό που ενώνει τους ανθρώπους; Ο στρατός; Το χρήμα; Οι σημαίες; Όχι, λέει, είναι οι ιστορίες. Στην πάλη για εξουσία, ο πιο δυνατός είναι αυτός που έχει την καλύτερη ιστορία.

Στις δεκαετίες ’60 και ’70 η Ιταλία υπήρξε το πλέον ενδιαφέρον και πλούσιο πολιτικό και πολιτισμικό εργαστήρι στην Ευρώπη. Πλούσιο σε κοινωνικές σχέσεις – και ενδιαφέρον κυρίως για τη σύντηξη που πραγματοποιήθηκε εκεί, τη γόνιμη ένωση του πολιτικού με το πολιτισμικό.

1.Γιατί ανάμεσα στους 19 συνδυασμούς που διεκδικούν το χρίσμα της Δημαρχίας, είμαστε η μοναδική από τα κάτω εκλογική συμμαχία, που αποφασίστηκε βάσει πολιτικού πλαισίου και όχι από τα πάνω συμφωνιών, από τα επιτελεία των κομμάτων. Το ενωτικό ψηφοδέλτιο διαμορφώθηκε μέσα από συνελευσιακές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, δημόσιες για όλους και όλες. Βάλαμε τέλος στις κλειστές πόρτες, τις υπόγειες συμφωνίες και τις ευκαιριακές συμμαχίες. 

«…στριφογύρισα το αυτοκίνητό μου με τη φρενίτιδα ενός σκύλου που προσπαθεί να δαγκώσει την ουρά του κι εκεί ξαφνικά υπήρχαν δύο ποδηλάτες, που έρχονταν κατά πάνω μου κουνώντας τους καρπούς τους, που ταλαντεύονταν σαν δυό εξ ίσου πειστικά αλλά ωστόσο αντιφατικά επιχειρήματα. Το χαζό τους δίλημμα μπλόκαρε τον δρόμο μου. Να πάρει! Ωχ!... Σταμάτησα στο τσακ και προς αηδία μου έπεσα σ’ ένα χαντάκι με τις ρόδες μου στον αέρα…

  Άν αναλογισθεί κανείς τα δρομολογημένα  έργα και σχέδια μεγάλης κλίμακας για το Πολεοδομικό Συγκρότημα Θεσσαλονίκης (ανάπλαση ΔΕΘ, παράκτιο μέτωπο, απόδοση πρώην στρατοπέδων, εμπορικό κέντρο 99.000 τ.μ. στον σιδηροδρομικό σταθμό, τουλάχιστον 7 μαρίνες, ΜΕΤΡΟ, γήπεδα ΠΑΟΚ και ΑΡΗ, Λαχανόκηποι κ.ά.), δεν δυσκολεύεται να αντιληφθεί ότι η υλοποίησή τους θα αλλάξει ανεπίστρεπτα τη φυσιογνωμία και λειτουργία της πόλης.

Ονειρεύομαι μια πόλη φιλική προς τους δημότες της, και τους επισκέπτες της. Όλους. Χωρίς να χρειάζεται να τονίζω ιδιαίτερες κατηγορίες, ξεκινώντας πρώτα από την κίνηση τους στην πόλη. Ανεξάρτητα με ποιά ιδιότητα έχουν κάθε στιγμή: αν είναι πεζοί , ποδηλάτες, μηχανόβιοι, οδηγοί αυτοκινήτων, επιβάτες του πολύπαθου ΟΑΣΘ ή χρησιμοποιώντας τα κοινόχρηστα ηλεκτρικά πατίνια.

Επειδή πολλά θα ειπωθούν από τα χείλη των εκπροσώπων του δικομματισμού τις επόμενες μέρες, στην προσπάθεια των φορέων του να διευκρινίσουν τις κραυγαλέες μεταξύ τους διαφορές, έχει σημασία, νομίζω, να επανερχόμαστε, με τον κίνδυνο της επανάληψης, σε καίρια ζητήματα, που κυβέρνηση και ΝΔ έχουν χίλιους λόγους να αποκρύπτουν.

Pages