Οι ανθρωπιστικές καταστροφές δεν είναι καταστροφικές για όλον τον κόσμο. Αμέσως μόλις δημιουργηθεί ένας καταυλισμός προσφύγων, πλακώνουν γραφεία συμβούλων, πωλητές καρτών πληρωμών και κολοσσοί του επίπλου. Όλοι τους επιθυμούν να επωφεληθούν από τη «βιομηχανία της ανθρωπιστικής βοήθειας», της οποίας ο ετήσιος τζίρος υπερβαίνει τα 25 δισ. δολάρια. 

Ξεκινάω να βγω μια βόλτα στη γειτονιά μου. Βλέπω ένα πεζοδρόμιο με ράμπα και νιώθω χαρούμενος. Είμαι τυχερός γιατί δεν υπάρχουν και πολλές ράμπες. Προχωράω λίγα μέτρα με το αναπηρικό αμαξίδιο μου και ξεκινούν τα προβλήματα. Ο μανάβης έχει απλώσει τα καφάσια με τα φρούτα του σε όλο το πεζοδρόμιο και δε μπορώ να περάσω. Λίγο παρακάτω ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο πάνω στο πεζοδρόμιο.

Υποθέστε για μια στιγμή πως η κυβέρνηση αποφάσιζε, έτσι για ένα βίτσιο, μια και από τη συνολική της πολιτική δεν προκύπτει, να μην πληρώσει τις δόσεις προς την ΕΚΤ του ερχόμενου Ιουλίου. Αυτά τα 7 δισεκατομμύρια λέω, για τα οποία η φασαρία με την καθυστέρηση της δεύτερης αξιολόγησης έγινε τόσο δραματική από μια στιγμή κι έπειτα. Τι θα συνέβαινε, άραγε;

Είναι νέοι ωραίοι εναλλακτικοί κι έχουν όρεξη για πάρτυ. Μες τη βδομάδα έχουν προβολές, εκλεκτή κουζίνα, καλάθι αλληλεγγύης, μαθήματα για όλους και υπέροχο μπαρ στην ταράτσα. Ηχεία στραμμένα προς τη γειτονιά, κατά καιρούς έχουν γεννέθλια, με τσιριχτές φωνές πειράζονται μεταξύ τους, διασκεδάζουν, μαλώνουν στο μάζεμα. Γνωστοί dj βαράνε όλη τη νύχτα.

Ό,τι συμβαίνει αυτές τις μέρες στη Βρετανία (συμβαίνει: είμαστε ακόμα στην αρχή), είναι λόγος για να χαίρεται και ο πλέον επιφυλακτικός απέναντι στην εκλογική πολιτική. Τα μαθήματα ότι η αριστερή ψήφος επιδρά ελάχιστα (και μάλιστα χωρίς κινήματα, να εγγυώνται πως η επόμενη μέρα δεν θά ‘ναι τουλάχιστον προβλέψιμη) είναι πρόσφατα και επώδυνα· για λόγους, όμως, που αξίζει να τονιστούν, το αποτέλεσμα των Εργατικών φαίνεται η πρώτη πράξη μιας θαυμάσιας αναταραχής. Καθόλου, πάει να πει αυτό, «μια από τα ίδια».

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις, εδώ και καιρό, ένα πράγμα για το οποίο αναρωτιέμαι διαρκώς, όπως και εκατομμύρια άλλοι φαντάζομαι, είναι τι νομίζουν ότι κάνουν αυτοί στην κυβέρνηση. Όχι τι κάνουν. Αυτό, νομίζω, είναι εύκολο να κριθεί πρακτικά –και ως πρώην «υλιστές» φαντάζομαι πως και οι ίδιοι το κατανοούν.

Παρατηρούμε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, τη παντοκρατορία της Γερμανίας στην Ευρώπη του ευρώ. Το δίπολο Γαλλία – Γερμανία δεν υπάρχει πια, λογω οικονομικής και πολιτικής αδυναμίας τη Γαλλίας. Η Μεγάλη Βρετανία αποχωρεί από τη γερμανοκρατουμενη Ευρώπη, ενώ στη Γαλλία χειροκροτούν για την άνοδο στη Προεδρία ενός συστημικου, άχρωμου και πολιτικά αδύναμου ηγέτη που εγγυάται τη διαιώνιση της σημερινής κατάστασης.

«Η κάθε πράξη ενός ανθρώπου, η κάθε επιλογή στη ζωή, αποτελεί και μια πρόταση στην κοινωνία». Αυτές τις μέρες ξαναξεφυλλίζω το μυθιστόρημα του αναρχικού Κώστα Γουρνά, τη «Βαρύτητα στο ή». Περιττό, νομίζω, να εξηγήσω το γιατί: Κρατούμενος για τη συμμετοχή στον «Επαναστατικό Αγώνα», που ομολόγησε ο ίδιος, ο Γουρνάς δεν αμφιβάλλει για το δίκιο της επαναστατικής υπόθεσης· έχει, όμως, το θάρρος (για αίσθηση της πολιτικής ευθύνης πρόκειται, κι ας έχει ταλαιπωρηθεί η φράση από την απέναντι πλευρά) να αναρωτιέται δημόσια για τα μέσα. Να αναρωτιέται, όχι θεωρητικολογώντας μετ’ ευτελείας. Και σίγουρα όχι ως κάποιος που «στοχάζεται» γενικώς περί ηθικής, εκ του ασφαλούς.  

Πριν από περίπου δύο μήνες, ο Πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη όπου, μεταξύ άλλων, συμμετείχε σε εκδήλωση που οργανώθηκε για την παραχώρηση του πρώην στρατοπέδου Παύλου Μελά στον ομώνυμο Δήμο για δημιουργία μητροπολιτικού πάρκου. Στο συγκεκριμένο πρώην στρατόπεδο έκτασης 336 στρεμμάτων, μπορούν να δημιουργηθούν κοινωνικές, περιβαλλοντικές και κοινωφελείς χρήσεις και να αναδειχθεί η ιστορική μνήμη και η πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής. Αξιοσημείωτο γεγονός αποτελεί ότι θα αξιοποιηθούν τα υπάρχοντα κτίσματα και θα αποφευχθεί η τσιμεντοποίηση της περιοχής έτσι ώστε όλη η έκταση να αποτελέσει πνεύμονα πρασίνου, μια ανάσα ζωής για τις υποβαθμισμένες Δυτικές Συνοικίες της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο.

Pages